Onnumariyathe

സിനിമയെ കുറിക്കുന്ന മധ്യവർഗ കരാർ ഇലക്ട്രീഷ്യൻ സുകു എന്ന കഥാപാത്രം. ഒരു വശത്ത് അവന്റെ അനശ്വര ഭാര്യ,
 അവർക്ക് താങ്ങാനാകാത്ത ജീവിതശൈലി ആഗ്രഹിക്കുന്നതും, അവരുടെ അച്ഛനുമില്ലാത്ത പെൺമക്കളും, അവളുടെ
പിതാവിന് നൽകാൻ കഴിയാത്ത സുഖസൗകര്യങ്ങൾക്കായി വാഞ്ഛിക്കുന്നു. അദ്ദേഹവും കുടുംബവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ,
 സുകുവിന്റെ അഹം, അയാളുടെ സാമ്പത്തിക ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ച് അവരെ അറിയിക്കാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല. മറ്റ്
സാമൂഹ്യപ്രശ്നങ്ങൾ അത് തുടരുമ്പോൾ ചിത്രീകരിച്ച് ചുരുങ്ങുന്നു.

Onnumariyathe ൽ, എഴുത്തുകാരനും സംവിധായകനും, ഛായാഗ്രാഹകനുമായ സജീഷ് വ്യാസ് ഡിറ്റൺ ചെയ്തു.
സജീവ് വ്യാസ് താൻ ചെയ്ത മറ്റ് അഭിനേതാക്കളെക്കാൾ മികച്ച ഛായാഗ്രാഹകനാണ്. കുറച്ച് അഴകുള്ള വിഷ്വലുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും
, അവന്റെ ക്യാമറ കണ്ണുകൾ പിടിച്ചെടുക്കുന്നത് ചിത്രത്തെ സഹായിക്കുന്നു.

പശ്ചാത്തല സ്കോർ കുറഞ്ഞതെങ്കിലും പ്രതീകം നിറഞ്ഞതാണ്. ഒരു വലിയ വ്യാഖ്യാനത്തെ ഇത് പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.
ഒനുമാരിയത്ത് എന്ന ചിത്രത്തിൽ ഒരു ഗാനമുണ്ട്. ഗാനങ്ങളുടെ വരികൾ റഫീക്ക് അഹമ്മദ് ആണ്. കൂടുതൽ പാട്ടുകൾ കേൾക്കാൻ
അനുവദിക്കരുതെന്ന് സംവിധായകന്റെ കോൾ വിലമതിക്കുന്നു, കാരണം ഈ പാട്ട് പോലും ഒരു പ്രത്യേക ക്രമത്തിൽ
ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

കാന്തികക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കൂടുതലും കാമുകനല്ല, യാതൊരു സ്ക്രീൻ-സ്ക്രീൻ രസതന്ത്രവും ഇല്ല. ഒരു ചായക്കടയിൽ നിന്ന് ഒരു
ചങ്ങാതിയുടേതോ, ഒരു തൊഴിലാളിയുടെയോ, സബ് ഇൻസ്പെക്ടർമാരോ, എല്ലാവരും തികച്ചും ഊഹിക്കപ്പെടുന്ന ഡയലോഗുകൾ
പറയുമ്പോൾ, അത് സബർബൻ ആഖ്യാനത്തിൽ നിന്ന് എടുത്തു കളയുന്നത് കാഴ്ചക്കാരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഓണൂറിയാറേതയുടെ പരുക്കൻതും ചിട്ടയുമായ എഡിറ്റിംഗും മറ്റൊരു കാഴ്ചപ്പാടാണ്. ഇത് കാഴ്ചക്കാരനെ കഥയിൽ ഇടപഴകാൻ
അനുവദിക്കുന്നില്ല.

സാമൂഹ്യ പ്രസക്തമായ ഒരു കഥ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, സജീവ് വ്യാസ് ഒരു നല്ല കഥാകാരനായിരുന്നു, തന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്ക്
ജീവൻ വെടിയാൻ മികച്ച അഭിനേതാക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശരിയായ സിനിമാറ്റിക് ആഖ്യായിക ഘടകങ്ങളും ഇല്ലാത്തതിനാൽ കാഴ്ചക്കാർക്ക് സംസാരിക്കുന്നതിൽ തട്ടിപ്പ് നടക്കുന്നു.





The film is about Suku, a lower middle-class contract electrician who struggles to make ends meet. On one side is his extravagant wife who wants a lifestyle that they can't afford and their naive teenaged daughter who yearns for luxuries that her father can't provide for her. Between him and his family, Suku's ego doesn't allow him to let them know of his dire financial position. The film also briefly touches on other social issues as it goes on.

In Onnumariyathe, Sajeev Vyas dons the hat of a writer, director and cinematographer. By and large, Sajeev Vyas is a better cinematographer than the other roles he has undertaken. Albeit a few shaky visuals, the picturesque scenes his camera eyes capture aid the narrative by giving it an ebb and flow. 

The background score is minimalist yet full of character. It supports the narrative to a large extent. Onnumariyathe has one song in the film, the lyrics of which are by Rafeeq Ahamed. The director's call to not let more songs hinder the flow of the narrative is worth appreciation because even this one song has the visuals from the movie repeated in no particular order.

The cast are mostly awkward on camera and lack any on-screen chemistry whatsoever. When everyone from a tea vendor on a cycle, a day labourer, to the Sub Inspector of Police, all speak perfectly enunciated dialogues, it take away from suburban narrative the story tries to convince the viewers. The rough and sketchy editing of Onnumariyathe is yet another turn-off that doesn't allow the viewer to engage in the story.

In spite of attempting to tell a socially relevant tale, one wishes Sajeev Vyas was a better storyteller and had better actors to blow life into his characters. 
It also lacks the right cinematic narrative elements and hence stutters in speaking to the viewers.