Gypsy

Gypsy Movie Synopsis: A wandering musician and a girl from an orthodox Muslim household end up getting married, but the survival of their relationship becomes a big question following a communal riot.

Gypsy Movie Review: Raju Murugan’s Gypsy is a film that couldn’t have come out at a better time. With the memory of the recent communal riots in the nation’s capital still fresh in our minds, the issue that the film deals with – the politicisation of religion and its dangerous fallout – is extremely relevant now more than ever. The director uses the story of a nomadic musician who is literally named Gypsy (Jiiva, whose earnestness carries the film forward even in its weaker moments) to present his thoughts. The child of an inter religious couple who lose their lives in an Indo-Pak war, he is raised by wandering musician, who tells him to find and never let go of that face he would remember at his deathbed.

For the grown-up Gypsy that face happens to be that of Waheeda (Natasha Singh, okayish in a strangely passive role), a girl from an orthodox Muslim household. To her, Gypsy and his lifestyle represent the one thing that her life lacks – freedom. Raju Murugan doesn’t build up their romance as something grand. They are attracted to each other, but neither is consumed by a burning sense of passion. The way they elope has to be one of the most understated elopement scenes in Tamil cinema. There is no major drama that follows. Just one exclamation from her father, Muthalippu (Lal Jose).

It is in fact in such quiet moments that Gypsy is at its most potent. We get repeated shots of the wandering couple at various places of worship and these visuals alone drive home the point that the director wants to make – manidham mattum punidham.

This is why the episodes that follow the communal riot are jarring. And two factors affect our emotional response. One is Raju Murugan’s writing, which suddenly transforms the story into a grand romance where the lovers must transcend external and internal barriers to come together again. The second factor, which is more problematic, is the censoring, which takes the sting out of the lines and the situations. Even rallies and riots are leeched of colour visually – a stark contrast to the highly saturated visuals we otherwise see. It ensures that whatever political statement that Raju Murugan intended to make stays diluted.

மதக்கலவரத்தால் பிரியும் நாடோடி இசைக் கலைஞனும் இஸ்லாமிய வஹிதாவும் இணைந்தார்களா என்பதுதான் ஜிப்ஸி!

காஷ்மீரில் இந்து தந்தைக்கும், முஸ்லீம் தாய்க்கும் பிறக்கும் குழந்தையை, நாடோடி ஒருவர் ஜிப்ஸி (ஜீவா) என்று பெயரிட்டு வளர்க்கிறார். ஊர் ஊராகப் பயணம் செய்யும் நாடோடி இசைக் கலைஞன் ஜிப்ஸி, நாகூருக்கு வருகிறார். அங்கு, இஸ்லாமிய பெண் வஹிதாவுக்கு (நடாஷா சிங்) குதிரையை வைத்து வேடிக்கை காட்டும் ஜிப்ஸி மீது காதல். காசியில், தங்கள் வாழ்க்கையை துவக்குகிறார்கள் இருவரும். அங்கு நடக்கும் மத கலவரம், நிறைமாத கர்ப்பிணியான வஹிதாவை நாகூருக்கும், ஜிப்ஸியை ஜெயிலுக்கும் தள்ளுகிறது. இருவரும் மீண்டும் இணைந்தார்களா என்பதுதான் பரபரக்கும் மீதிக் கதை.

மத அரசியல் சென்சாரில் சிக்கி சின்னா பின்னமான பின், சுமார் ஒரு வருடத்துக்குப் பின் தியேட்டருக்கு வந்திருக்கும் படம். இந்தியாவில் மதத்தை அரசியலில் இருந்து பிரிக்க முடியுமா என்ற கேள்வியை எழுப்பியிருக்கிறார் இயக்குனர். ஜிப்ஸியாக அலையும் கேரக்டர் ஜீவாவுக்கு. நடை, உடை, பாவனையோடு, நடிப்பிலும் வித்தியாசம் காட்டி இருக்கிறார்.

நடாஷா சிங் அதிகார வர்க்க கிண்டல், காதலில் விழுந்து உருகுவது, காதலியை பிரிந்து தவிப்பது என சிறப்பான நடிப்பை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். வஹிதாவாக, நடாஷா சிங் சிறப்பான அறிமுகம். இஸ்லாமிய பெண் கேரக்டருக்கு அப்படியே பொருந்துகிறார். கலவரத்துக்குள் மாட்டிக் கொள்ளும் நிலையில் அந்தப் பதைபதைப்பை, உயிர் பயத்தை இன்னும் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தி இருக்க வேண்டாமா?

லால் ஜோஷ் நடாஷாவின் அப்பாவாக வரும், மலையாள இயக்குனர் லால் ஜோஷ், கம்யூனிஸ்ட் தலைவரான சன்னி வேய்ன் (இவரும் மலையாள வரவுதான்), மத வெறியராக வரும் விக்ராந்த் சிங் உட்பட அனைவரும் சிறப்பான தேர்வு. செல்வகுமாரின் ஒளிப்பதிவு இந்தியா முழுவதும் அலைந்து திர்ந்து அழகாகச் சுற்றிக் காட்டுகிறது. சந்தோஷ் நாராயணனின் பாடல்களும் பின்னணி இசையும் படத்துக்குப் பலம்.

அழுத்தமில்லாமல் கட்டுப்பாடுள்ள குடும்பத்தை விட்டு நடாஷா வெளியேற வலுவான காரணம் இல்லை. பலவீனமான திரைக்கதை, காட்சி அமைப்புகளால் பெரும்பாலான காட்சிகள் அழுத்தமில்லாமல், கடக்கிறது. பிரசாரத் தொனியிலேயே சிலர் பேசும் வசனங்கள், சுவாரஸ்யத்தைக் குறைக்கிறது. இருந்தாலும் இப்படியொரு கதை களத்தை துணிச்சலாக எடுத்ததற்காக இயக்குனரை பாராட்டலாம்.